راهبردهای مشارکت سیاسی در میان فعالان زن، معلم، دانشجو و کارگر

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استاد تمام جامعه شناسی و مطالعات زنان دانشگاه علامه طباطباتئی

2 دانشجوی دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران

چکیده

در این پژوهش به بررسی راهبرد مشارکت سیاسی در میان کنشگران چهار حوزه معلمی، دانشجویی، زنان و کارگری پرداختیم. سوال محوری این است که کنشگران چه راهبرد­هایی را برای دستیابی به مطالبات­شان در بستر نظام سیاسی موجود در پیش می­گیرند. بدین منظور از نظریات دموکراتیک­سازی و انعطاف­پذیری اقتدارگرایی سود بردیم. برای جمع آوری داده­های تحقیق، از روش کیفی و مصاحبه­های نیمه ساختاریافته با 22 نفر از فعالان چهار حوزه منتخب استفاده کردیم و با کمک تحلیل محتوای تماتیک به تجزیه و تحلیل مصاحبه ها پرداختیم. یافته­های پژوهش نشان می­دهند کنشگران از چهار راهبرد 1- روابط حسنه یا تعامل با حاکمیت، 2- مقاومت در برابر حاکمیت، 3- بازسازی درونی پس از وقوع سرکوب و 4- ائتلاف­ استفاده می­کنند. کنشگران گاه به طور همزمان و ترکیبی چند راهبرد را بکار می­گیرند و یا در طول زمان، راهبرد­های متفاوت را در مقاطع زمانی مختلف تجربه می­کنند. نتایج حاکی از آن است که تشکل­ها ابتدا مذاکره با مسئولان را آزمون می­کنند، سپس مسیر اشکال غیررسمی کنشگری را طی می­کنند که هزینه­برند. بالا رفتن هزینه، کنشگران را وادار به پنهان­کاری فعالیت­هایشان می­کند. در واقع کنشگران در زمانه­ای که فرصت سیاسی برای فعالیت وجود دارد از آن بهره می­برند و در زمانه­ی عسرت و انسداد فضای سیاسی میان کنش­های رسمی و غیررسمی جابه­جا می­شوند.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Strategy for Political Participation among Women, Teachers, Students and Labor activists

نویسندگان [English]

  • Mohammad Hossein Panahi 1
  • Atena Kamel Ghalibaf 2
1 Professor, Department of Sociology and Women Studies
2 PhD Candidate of Political Sociology, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran
چکیده [English]

This study aims at examining strategies of political participation of four varied groups, namely teachers, students, women, and labourers. Drawing on theories of formal/informal political actions, the paper has interrogated the political strategies actors employ to realize their claims within the broader political scene.This includes theories of democratization and authoritarian resilience. In order to gather data, the study uses qualitative methods and semi-structured interview.In this light, 22 political activists from different groups were interviewed.Following this, thematic content analysis came along to assess the findings.Accordingly, four different strategies have been recognized, that is rapprochement or negotiating with state, resisting against state, renewal and reconstructing the organization after repression, and finally making coalition with other groups. However, these strategies should not be considered as completely separated way of acting in the political scene.Quite contrary, actors more often employ the combination of these varied strategies. Furthermore, it seems that political organizations have a kind of sequence beginning with contacting and negotiating with statesman.Next step would be more informal way of action (legal or illegal) which is not without consequences.These consequences make political activists more cautious and lead them toward informal and underground activities including establishing non-registered groups and individual or collective sporadic activities.

کلیدواژه‌ها [English]

  • political participation
  • Political Participation Strategy
  • Formal and Informal Political Activism
  • Civil Society Organizations
  • Iran