Document Type : Research Paper

Authors

1 Ph.D. Graduate in Political Sociology, Allameh Tabataba’i University, Tehran, Iran

2 Associate Professor of Sociology, Allameh Tabataba’i University, Tehran, Iran

Abstract

The expression of the social problem of law in Iran by emphasizing the concept of anomie and considering the state as sickness is disagree with Durkheim's sociology of law. Introducing the rules for the distinction of sickness and health, three criteria from the perspective of sociology of law are identified to evaluate the state: 1) a degree of law non-obedience is normal and It is necessary and also useful; 2) The State is the agent of the collective conscience in legislating, and the statutory law arising from the collective conscience is normal; and 3) the normative rules are connected in the collective conscience and the connection of the statutory law with other normative rules is normal in the constellation of social control. By referring to the previous researches, we examine the three types of law non-obedience as well as the changes in the social context of the law and conclude that these three types cannot be considered abnormal. If we interpret the evidences of law non-obedience as an indicator of society health, then we can identify the factors affecting the occurrence of each type of law non-obedience, and offer specific policy recommendations to the legislators to improve the specific law.

Keywords

Main Subjects

امین، حسن (1386). تاریخ حقوق ایران. تهران: دائره‌المعارف ایران‍شناسی.
دانایی‍فرد، حسن و همکاران (1388). قانون‍گریزی در ایران؛ تبیین نقش عوامل سیاسی، اقتصادی، قانونی، مدیریتی و اجتماعی-فرهنگی. مجله دانش انتظامی، 11 (3)، 65-7.
دورکیم، امیل (1387). قواعد روش جامعهشناسی (مترجم: علی‍محمد کاردان). تهران: دانشگاه تهران.
دورکیم، امیل (1394). درباره تقسیم کار اجتماعی (مترجم: باقر پرهام). تهران: مرکز.
رضایی، محمد (1384). میزان، نوع و عوامل مؤثر بر قانون‍گریزی. مجله جامعهشناسی ایران، 6 (3)، 69-47.
رضایی، محمد و عباداللهی، حمید (1385). جامعه بی‍انضباط؛ فراتحلیل قانون‍گریزی در ایران. مجله مطالعات ملی، 7 (3)، 91-67.
رمضانی، محمدعلی (1395). مطالعه جامعه‌شناختی تکوین نظام قضایی نوین در ایران از دوره مشروطه تا انتهای پهلوی اول؛ 1285 تا 1320 شمسی (رساله دکتری). تهران: دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران.
سمیعی اصفهانی، علیرضا (1387). جامعه قدرتمند، دولت ضعیف: تبیین جامعه‌شناختی مناسبات دولت ـ جامعه در ایران عصر قاجار. مجله سیاست، 38 (3)، 143-117.
سوهانیان، محسن؛ فولادیان، مجید؛ و اکبری، حسین (1398). تحلیل تطبیقی عوامل مؤثر بر قانون‏گریزی و قانون‏شکنی در استان‏های ایران مبتنی بر منطق فازی. مجله جامعه‏شناسی ایران، 20 (4)، 32-3.
شجاعی‏زند، علی‏رضا (1379). نظم‏ستیزی و قانون‏گریزی. مجله امنیت، 4 (13 و 14)، 35-32.
شریعتی، شهروز؛ و عباسی شاهکوه، مهدی (1394). دولت و مشکله کنترل اجتماعی در ایران؛ 1304-1320. مجله دولت‌پژوهی، 1 (4)، 219-187.
شیکر، دیوید (1393). مفهوم و ماهیت مجازات (مترجم: حسین آقایی جنت‌مکان). تهران: جنگل جاودانه.
صانعی، پرویز (1381). حقوق و اجتماع؛ رابطه حقوق با عوامل اجتماعی و روانی. تهران: طرح نو.
عشایری، طاها و نامیان، فاطمه (1398). تبیین جامعه‌شناختی قانون‌گریزی در بین شهروندان ایرانی: فراتحلیل پژوهش‌های موجود. مجله مجلس و راهبرد، 26 (100)، 385-359.
علی‏بابایی، یحیی و فیروزجائیان، علی‏اصغر (1388). تحلیل جامعه‏شناختی عوامل مؤثر بر قانون‏گریزی. مجله دانش انتظامی، 11 (45)، 58-7.
کار، دبورا و همکاران (1401). هنر و علم تحقیقات اجتماعی (مترجم: سلیمان میرزایی راجعونی). تهران: نشر وانیا.
متین، علیرضا (1382). فرهنگ قانونگریزی و ناکارآمدی نظام مالیاتی کشور. تهران: قطره.
مختاری، علیرضا؛ فاضل، رضا؛ و راد، فیروز (پاییز 1401). ساختاربندی فرهنگی و کنش فرهنگی قانون‏پذیری: بررسی موردی اعضای هیئت علمی. مجله راهبرد اجتماعی فرهنگی، 11 (44)، 137-105.
مرکز آمار ایران (1400). سالنامه آماری کشور - سال 1400.
معصومی، علی (1392). قانون شاخص سلامت رفتار. تهران: موسسه فرهنگی هنری قدر ولایت.